Ieder jaar hoor je dezelfde geluiden rondom de NPO Radio 2 Top 2000. De lijst is wel leuk, maar 'eigenlijk zou het zo, zo of zo moeten zijn'. En elk jaar zijn het dezelfde fabels die in stand worden gehouden. Tijd om daar dus eens iets aan te doen, want waarom zouden die onjuiste verhalen in leven moeten blijven. Laten we voor eens en altijd vaststellen wat de Top 2000 niet moet zijn.
Fabel 1: de lijst moet vernieuwen
Dit is misschien wel de meest gehoorde fabel. De lijst zit muurvast en dat is niet goed. De lijst moet vernieuwend zijn. Dit is natuurlijk niet waar. Buiten het feit dat de lijst voldoende vernieuwt, zelfs tot in de hoogste regionen op de top 3 na, is er nog meer onjuist aan deze bewering. De Top 2000 is een allertijdenlijst, geen hitlijst of release radar. Dat betekent dus dat vernieuwing op zich helemaal niet het doel is. Het doel is erkenning, of nostalgie, of beide. Natuurlijk is het zo dat door de jaren heen nieuwe goede muziek wordt gemaakt die misschien beter is dan de oude, maar vernieuwing als doel is niet waar de Top 2000 voor moet staan.
Fabel 2: de lijst moet spannend zijn
Een andere veelgehoorde fabel is dat de lijst niet spannend genoeg is. Je weet immers al snel wat de toppers in de lijst zijn. En de lijst wordt ook nog eens in zijn geheel bekendgemaakt. Ook dit is niet waar. De vraag die NPO Radio 2 jou stelt, is om te stemmen op je favorieten. Dat betekent dus dat het favorieten zijn, geen obscure liedjes. Dat grote namen en bekende hits daardoor een streepje voor hebben, is niet gek. Ze hebben zich al bewezen, dat is hoe ze favoriet werden. Er zijn overigens voldoende goede lijsten die restricties kennen. Die leveren spanning, maar zijn daar ook voor bedoeld.
Fabel 3: onderbelichte muziek verdient een podium
Natuurlijk is het jammer dat Miles Davis - So What maar één jaar in de lijst stond. En dat een blueskraker als Mannish Boy verdwenen is. Zoals het ook jammer is dat er geen enkele drum-'n-bassplaat in staat. Wanneer de Top 2000 de canon van de beste muziek ooit zou zijn, dan zouden ook de beste platen uit deze genres een plekje verdienen. Daarvoor zou dan echter een juryformat beter geschikt zijn. Deze lijst wordt echter samengesteld op basis van stemmen. De keuzelijst is gigantisch en ook onderbelichte genres staan er ruimschoots op. Als ze een plekje verdienden, kregen deze platen wel voldoende stemmen. Het is geen tekortkoming van de lijst, het is de uitslag van het stemmen.
Conclusie
De Top 2000 is geen geschiedenisles of een ontdekkingsreis langs obscure genres; het is een jaarlijkse volksraadpleging over onze collectieve muzieksmaak. En juist die voorspelbaarheid is wat de lijst zijn kracht geeft.
Reacties
Een reactie posten